INTERVIEW | ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವಿಲ್ಲ, ಸಮಗ್ರ ನೀತಿ ಇಲ್ಲ: ಜಯಮಾಲಾ ಅಸಮಾಧಾನ

ಕೆಎಫ್‌ಸಿಸಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ನಾನು ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಖಜಾಂಚಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಆರ್ ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ ಅವರು ನಾನು ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಮೊದಲು ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿತು. ಬಳಿಕ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ವಿಷಯಗಳು ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು, ಇದು ನನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಆದರೆ. ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಇದು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. ಕೆಲವರು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಏಕೆ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಆದರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಸವಾಲಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನಾನು 13 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ನಾಯಕಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರ 1986 ರಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು ನಟ ಚಿರಂಜೀವಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ. ನಂತರ ನಾನು ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ, ನನ್ನ ಮಗಳು 1990 ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದಳು. ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದರೆ ನೀವು ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮಸ್ಕರಾ ಮತ್ತು ಲಿಪ್‌ಸ್ಟಿಕ್‌ನ ಪರಿಮಳವು ತುಂಬಾ ವ್ಯಸನಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.

ನಾನು ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ, ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಓದುವುದು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ತೋಟಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ನಾನು ಕೆಎಫ್‌ಸಿಸಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಉತ್ಸಾಹ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರ್ಮಾಪಕರು, ನಟರು, ವಿತರಕರು ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶಕರಂತಹ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಜನರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದೆ.

ನಾನು ಚಿತ್ರರಂಗ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಸಮಯದಿಂದ ತಲೆಮಾರುಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ. ನಾನು 50 ವರ್ಷಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾವು ಸೆಲ್ಯುಲಾಯ್ಡ್‌ನಿಂದ ಡಿಜಿಟಲ್'ಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ವರ್ಟಿಕಲ್ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ಜೇನೆಯಮೊದಲು, ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿತ್ತು, ಅದು ಈಗ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂದು, OTT ಗಳಿವೆ, ಸಿಂಗಲ್-ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಥಿಯೇಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಜನರು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಾವು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ವಾಣಿಜ್ಯಿಕವಾಗಿ ಲಾಭದಾಯಕವಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮೊದಲು, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗವು ಕೇವಲ ಏಳು ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ರಂತಹ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಟರ ಸಿನಿಮಾಗಳೂ ಸಹ ಉನ್ನತ ಘಟ್ಟ ತಲುಪಲು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವು. ಆದರೆ ಇಂದು, ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿರ್ಮಾಣ ವೆಚ್ಚವೂ ಹಲವು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ.

ಹೌದು, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಯಾವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ‘ಕಾಂತಾರ’ ಸಿನಿಮಾ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಸಣ್ಣ ಬಜೆಟ್ ಇದ್ದರೂ ಉತ್ತಮ ವಿಷಯ ಇದ್ದರೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಷಯವೇ ಮುಖ್ಯ. ನಮ್ಮ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಜೀವನ ವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಬಲವಾದ ಸ್ಥಳೀಯತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು.ೃ

ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿವಾದಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ, ಅವನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ನಾವು ರಾಜಿ-ಸಂಧಾನ ಸಮಿತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸಹಕಾರ ನೀಡಿದರೆ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. 'ಲವ್ ಮಾಕ್‌ಟೇಲ್' ತಂಡ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕ ಗುರು ದೇಶಪಾಂಡೆ ನಡುವಿನ ಇತ್ತೀಚಿನ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ ಸೌಹಾರ್ದಯುತವಾಗಿ ಪರಿಹರಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಾಜಿ-ಸಂಧಾನ ಸಮಿತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರು ಬಹಳ ತಿಳುವಳಿಕೆಯುಳ್ಳವರು. ಯಾರೂ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಸ್ತುತ, ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ನಂತರ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಹಕ್ಕುಸ್ವಾಮ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಮತ್ತು ಕಥೆಯನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡದಂತೆ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ. ದೆಹಲಿ, ಮುಂಬೈ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಮೊದಲು, ನಾವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿನಿಮಾ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ, ಈಗ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಆರು ಭಾಷೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಿಂಕ್ ಆಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ತಮಿಳುನಾಡು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸರ್ಕಾರವು ಇಲ್ಲಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿ 1985 ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿತು. ಹೆಸರಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ 333 ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಗರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. . ಇದು ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿ ಹಲವಾರು ಸುತ್ತಿನ ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದೆವು.

ನಗರ ಬೆಳೆದಂತೆ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಇತರ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಯೋಜನೆ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಗರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಲು ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ 160 ಎಕರೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ 500 ಕೋಟಿ ರೂ.ಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲು ನಾವು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಬಾರಿ ಅದು ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಮಗ್ರ ನೀತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಸಂಗತಿ.

ಚಲನಚಿತ್ರ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಇತರ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಇಲಾಖೆಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತಹ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳು ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಅನಿಮೇಷನ್ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಸಿಲಿಕಾನ್ ಸಿಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶೇಷ GFX ಮತ್ತು ಅನಿಮೇಷನ್ ಪಾರ್ಕ್ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ನಾವು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಏಕೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ನಾವು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತೇವೆ. ಸರಿಯಾದ ತರಬೇತಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಅಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ.

ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗೆ ಹೋದರೆ, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ 150 ರೂ ಮತ್ತು 200 ರೂ. ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ? ಅಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳು ಇತರ ಭಾಷೆಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರದಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಭಾಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಬೇಕು? ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿಸುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆಯನ್ನು 200 ರೂ.ಗೆ ಮಿತಿಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆ 'ನೈತಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ'ಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಮುಂತಾದ ಇತರ ಉದ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ, ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆಗಳನ್ನು 200-250 ರೂ.ಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗಳು ಲಾಭ ಗಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ, ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆ ಮಿತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಕೆಲವರು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಲಾಭ ಗಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗಳು ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟರೆ, ಕನ್ನಡ ಉದ್ಯಮವೂ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ವಿಚಾರ ಪ್ರಸ್ತುತ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಗೆ ನಾವು ಸಿದ್ದರಿದ್ದೇವೆ. ಸರ್ಕಾರ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವ ಭರವಸೆಯಿದೆ. ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ, ಶುಕ್ರವಾರದಂದು 26 ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದವು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 10 ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು. ಇತರ ಭಾಷೆಯ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಓಡುತ್ತವೆ. ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ, 250 ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ? ಕನ್ನಡ ಉದ್ಯಮವು ಎಲ್ಲರ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬೆಳೆಯಬಹುದು ಮತ್ತು ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗಳು ಅದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಚಲನಚಿತ್ರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬಹುದಾದ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರಚಿಸಲು ನಾವು ಸಿಎಂ ಮತ್ತು ಡಿಸಿಎಂ ಅವರನ್ನು ವಿನಂತಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಚಲನಚಿತ್ರ ನಗರ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಅವರನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್, ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್, ಅಂಬರೀಶ್ ಅಥವಾ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಆಗಿರಲಿ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು, ಇದು ಈಗ ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ಹಳೆಯ ನಟರಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಮದ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದೆ, ಆದರೆ, ಆ ಮಟ್ಟದ ಸಮರ್ಪಣೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಬೇಕು.

ಹೌದು, 2034 ರ ವೇಳೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮವು ತನ್ನ 100 ನೇ ವರ್ಷವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಿದೆ, ಇದು ಒಂದು ಮೈಲಿಗಲ್ಲನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಕಲಿಯಲು ನಮಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬೇಕು, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಉತ್ತಮ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬೇಕು. ಈ ವರೆಗೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಎಫ್‌ಸಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಅಗತ್ಯ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

1934ರಲ್ಲಿ 'ಸತಿ ಸುಲೋಚನ' ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ, ಅದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿತು. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ಸಿನಿಮಾ ನಟನೆ, ನೃತ್ಯ, ಬಳಸಿದ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು, ಹೋರಾಟದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ರಚಿಸಲು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಹಂತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ನಾವು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಬಲವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬಂದಿವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕಥೆಗಳಿವೆ. ಸರ್ಕಾರವು ಕಾದಂಬರಿ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ 25 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಅನುದಾನದೊಂದಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಜನರು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿಜವಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸಿನಿಮಾ ಕೂಡ ಜನರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಬೇಕು.

ಜನರಿಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿದೆ. ಈ ಹಾಡಿನ ಕುರಿತು ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿದವರೂ ಜನರೇ. ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಡನ್ನೂ ಮಾರ್ಪಡಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕು. ಸ್ವಯಂ-ಸೆನ್ಸಾರ್‌ಶಿಪ್ ಅನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳುಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ನಾವು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಚುನಾವಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಯಸ್ಸನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಂತರ, ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ನಾವು ರಾಜಕೀಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಾವು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಭಾಗವಾಗುತ್ತೇವೆ.

ಮೇಲ್ಮನೆ (ಕೌನ್ಸಿಲ್) ಯಲ್ಲಿರುವುದು ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು. ಜನರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ನೀತಿ ಚರ್ಚೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ, ಅದು ನನಗೆ ಸದನದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.

ಅನೇಕ ಮಹಿಳೆಯರು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಈ ನಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಕನಸು ನನಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರು ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಆಳಿದರು. ಅವರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಧ್ವನಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಿಳೆಯರು ಯಾವುದೇ ಇಲಾಖೆಯನ್ನಾದರೂ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಿಳೆಯರು ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು.

ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬಹುದು. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಾಯಕರು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಗೌರವ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರಂತಹ ಬಲಿಷ್ಠ ನಾಯಕರು ಸಹ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಇನ್ನೂ ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದಾರೆ ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡುವುದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ (ನಗು).

ಸಿನಿಮಾ. ಅದು ನೀಡುವ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮಗೆ ಒಂದು ಗುರುತನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಜನರು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮೂಲಕ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸಂಪರ್ಕವು ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಿಶೇಷವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರತಿ ಲೇಔಟ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೆಫೆಗಳಿರುವಂತೆ ಚಿತ್ರಮಂಗಿರ ಇದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿ. ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ತರುವುದು. ಜನರು ತಮ್ಮ ವಿನ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಬಹುದು, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ, ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುವಾಗ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದ ಕೆಫೆಗಳಿಂದ ತಿನ್ನಲು ಏನನ್ನಾದರೂ ಖರೀದಿಸಬಹುದು.

ಇದು ಜನರಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಸಿನಿಮಾ ಜನರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಲೇಔಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಥಿಯೇಟರ್‌ಗಳು, ಕೆಫೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕು. ಇದು ಜನರಿಗೆ ಹೊಸ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಮಾದರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ಇಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರು ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಉದ್ಯಮದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ, ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.