ಬೆಂಗಳೂರು: ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಕರಣವೊಂದರಲ್ಲಿ, ಮೈಸೂರಿನ 51 ವರ್ಷದ ತಂದೆಯೊಬ್ಬರ ವಿರುದ್ಧ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಲು ಕರ್ನಾಟಕ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದೆ.

ತಮ್ಮ 14 ವರ್ಷದ ಮಗನಿಗೆ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಐಪಿಸಿ (IPC) ಸೆಕ್ಷನ್ 304 ಭಾಗ II (ಕೊಲೆಗೆ ಸಮನಲ್ಲದ ನರಹತ್ಯೆ - culpable homicide not amounting to murder) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮಗ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನವೊಂದಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದ ಪರಿಣಾಮ, ಬೆಂಗಳೂರು-ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಂಪತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಗ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದ.

ಇಂತಹ ಸಾಹಸಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಪಾಲಕರು, ಅಪ್ರಾಪ್ತರು ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಕಾನೂನನ್ನು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಊಹಿಸಬಹುದಾದ ಅಪಾಯವು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಾಗ, ಅದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿನಾಯಿತಿ ಪಡೆಯಲು ಅವರು ಬಯಸುವಂತಿಲ್ಲ.

ಮೋಟಾರು ವಾಹನದ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಚಕ್ರವು ಮಗುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಟಿಕೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಸ್ತೆಯು ಇಂತಹ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ವರ್ತನೆಗೆ ಆಟದ ಮೈದಾನವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಎಂ. ನಾಗಪ್ರಸನ್ನ ಅವರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟರು. ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಬಾಲಕನ ತಂದೆ ನದೀಮ್ ಉರ್ ರೆಹಮಾನ್ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ವಜಾಗೊಳಿಸಿತು.

ಡಿಸೆಂಬರ್ 10, 2020 ರಂದು ರಾತ್ರಿ 10 ಗಂಟೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು-ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ದಂಡಿನ ಮಾರಮ್ಮ ದೇವಾಲಯದ ಬಳಿ ನಡೆದ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಉಷಾ (30), ರಮೇಶ್ (40) ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ ಮೋನಿಷ್ ​​(5) ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಈ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮೈಸೂರಿನ ಎನ್.ಆರ್. ಸಂಚಾರ ಪೊಲೀಸರು ದಾಖಲಿಸಿದ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ, ನದೀಮ್ ಉರ್ ರೆಹಮಾನ್ ಅವರನ್ನು ಎರಡನೇ ಆರೋಪಿಯನ್ನಾಗಿ (Accused No. 2) ಹೆಸರಿಸಿ ದೋಷಾರೋಪ ಪಟ್ಟಿ (chargesheet) ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಕೋರಿ ರೆಹಮಾನ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು.

ತಮ್ಮ ಮೇಲಿರುವ ಆರೋಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವಂತೆ (discharge) ರೆಹಮಾನ್ ಸೆಷನ್ಸ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅದು ತಿರಸ್ಕೃತಗೊಂಡಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಮಗ, ತಮಗೆ ತಿಳಿಯದೆಯೇ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲದೆಯೇ ಕಾರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಅಪಘಾತ ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಜಿದಾರರು ವಾದಿಸಿದ್ದರು.

ಅಪಘಾತದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ದುರಂತಮಯವಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಇದನ್ನು 'ಅಪರಾಧಪೂರ್ಣ ನರಹತ್ಯೆ' (culpable homicide) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಜಿದಾರರು ವಾದಿಸಿದರು.

ಆದರೆ, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಭಿಯೋಜಕ ಬಿ.ಎನ್. ಜಗದೀಶ ಅವರು ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುತ್ತಾ, ಅರ್ಜಿದಾರರೇ ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮ 14 ವರ್ಷದ ಮಗನಿಗೆ ಕಾರಿನ ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ವಾಹನವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ್ದರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅವರು ಪದೇ ಪದೇ ತಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದರು.

ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ಪುರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಊಹಿಸಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡುವಂತಹ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸಿದರು. ಮಗುವು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ವಾಹನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿದಾರರು ಆರೋಪದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಲು (discharge) ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿತು.

ಆರೋಪಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಅರ್ಜಿದಾರರೇ ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಮಗನಿಗೆ ವಾಹನದ ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು. ಇದೊಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಘಟನೆಯಾಗಿರದೆ, ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಪೋಷಕರು, 14 ವರ್ಷದ ಮಗುವಿಗೆ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸಲು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸಲು ಆ ಮಗು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಾಹನವನ್ನು ಆ ಮಗುವಿನ ಕೈಗೆ ನೀಡಿದರೆ, ಅಂತಹ ನಡವಳಿಕೆಯು ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲೇ ತಳ್ಳಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ತಿಳಿಸಿತು.

ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ, 2025-26ನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಅಪ್ರಾಪ್ತರು ಭಾಗಿಯಾದ 11,890 ಅಪಘಾತಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 751 ಅಪಘಾತಗಳು ವರದಿಯಾಗಿದ್ದು, ಈ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆರನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆ.

ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಮಾರಣಾಂತಿಕ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲಿ 17 ರಿಂದ 23 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಯುವ ಚಾಲಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಸಮಾನವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದನ್ನು ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಆತಂಕಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಈ ಅಪಘಾತಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ (ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಕಡೆಗೆ) ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಂತಹ ಅಪಘಾತಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದು, ಕಾನೂನು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲೇ ತಡೆಯುವ ಮುನ್ನ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಆರೋಪಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಪ್ರಾಪ್ತನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಾಹನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿರುವಾಗ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗರೂಕತೆ ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಹೇಳಿದೆ.