ಅಸಂಭವವೆನಿಸಿದ ಎಂಜಿನ್: ಆಕಾಶದಾಚೆಯ ಕನಸು ಮತ್ತು ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆ (ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಶೇಷ)

ಇಂಧನವಿಲ್ಲದೆ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ನೌಕೆ ಚಲಿಸಬಹುದೇ? ಅಥವಾ ಇದು ಮತ್ತೊಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮರೀಚಿಕೆಯೇ?

ಮಾನವರು ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಚಲನೆಗೆ ಒಂದು ಬೆಲೆ ಇದೆ.

ದೋಣಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅದರ ಹುಟ್ಟುಗಳು ನೀರನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಬೇಕು. ವಿಮಾನ ಹಾರಬೇಕಾದರೆ ಅದರ ಎಂಜಿನ್‌ಗಳು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಹಿಂದೆ ತಳ್ಳಬೇಕು. ರಾಕೆಟ್‌ಗಳು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದತ್ತ ಚಿಮ್ಮಬೇಕಾದರೆ ಅವು ಅಪಾರ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾದ ಅನಿಲಗಳನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹೊರಸೂಸಬೇಕು.

ಈ ನಿಯಮ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಹಜವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನಾವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಗುವೊಂದು ಸ್ಕೇಟ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಚಲಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸೌರಮಂಡಲದ ಅಂಚಿನತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ನೌಕೆಗಳವರೆಗೆ ಇದೇ ತತ್ವ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಸುಂದರ ಸಮೀಕರಣಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನಿಯಮ ಒಂದೇ:

ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕಾದರೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಹಿಂದೆ ತಳ್ಳಲೇಬೇಕು.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಮಾಡಿರುವ ದಾವೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಅನೇಕರ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದೆ.

ಎಕ್ಸೋಡಸ್ ಪ್ರೊಪಲ್ಶನ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜೀಸ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆ, ಇಂಧನ ಅಥವಾ ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸದೆಯೇ ತಳ್ಳುವ ಬಲವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಬಲ್ಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಈ ದಾವೆ ನಿಜವೆಂದು ಸಾಬೀತಾದರೆ ಅದು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಯಾನದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸಾಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಎರಡೂ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಲಾಗಿಲ್ಲ.

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಕನಸಿನ ಹಿಂದೆ

ಆದರೆ ಈ ಕನಸು ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ಗಿಂತಲೂ ಹಳೆಯದು.

ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾನವ ಕಲ್ಪನೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಕನಸನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಾ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಲಂಘಿಸಿ ಲಂಕೆಗೆ ತೆರಳಿದನೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಪುರಾಣ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಪರ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಕಥೆಯು ಮಾನವನ ಒಂದು ಶಾಶ್ವತ ಹಂಬಲವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ—ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಹಂಬಲ.

ಇಂದಿನ ಕೆಲವು ಪರ್ಯಾಯ ಪ್ರೊಪಲ್ಶನ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಕನಸನ್ನೇ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ರಾಕೆಟ್‌ಗಳ ಶಾಶ್ವತ ಸವಾಲು: ಇಂಧನ

ರಾಕೆಟ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ವೇಗವಲ್ಲ. ದೂರವೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಇಂಧನ.

ಚಂದ್ರನತ್ತ ಮಾನವರನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದ ಸ್ಯಾಟರ್ನ್-V ರಾಕೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅವು ಬಹುತೇಕ ಇಂಧನದ ಟ್ಯಾಂಕ್‌ಗಳಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಉಡಾವಣೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಒಟ್ಟು ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯ ಸುಮಾರು 90 ಪ್ರತಿಶತ ಭಾಗ ಇಂಧನವೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗವು ಉಳಿದ ಇಂಧನವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಲು ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅರ್ಧ ಶತಮಾನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ಈ ಮೂಲಭೂತ ಸಮಸ್ಯೆ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ.

ಆಧುನಿಕ ರಾಕೆಟ್‌ಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸುಧಾರಿತವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವುಗಳೂ ಇದೇ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಒಂದು ಕನಸನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ:

ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸದೆಯೇ ತಳ್ಳುವ ಬಲವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ನೌಕೆಗಳು ಹಗುರವಾಗುತ್ತವೆ. ದೂರದ ಯಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಾವಧಿಯೂ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು.

ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಇಂತಹ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನನಸಾಗಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸವಾಲಿಗೆ ಒಡ್ಡುವ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ದಾವೆಗಳು

ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವು ಅವರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಲು ಕಲಿಸಿದೆ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಒಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವಿಶ್ವದ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಎಮ್‌ಡ್ರೈವ್ (EmDrive) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೈಕ್ರೋವೇವ್‌ಗಳನ್ನು ವಿಶೇಷ ಆಕಾರದ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಯಾವುದೇ ಇಂಧನವಿಲ್ಲದೆ ತಳ್ಳುವ ಬಲವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದು ಅದರ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ.

ಕೆಲವು ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬಲಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಸಂಶೋಧಕರು ಇದರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನೋ ಹೊಸದಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ನಂತರ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಆರಂಭವಾದವು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಈ ಕಥೆಯ ದಿಕ್ಕೇ ಬದಲಾಗಿತು.

ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಕಂಡುಬಂದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತ ಹೋದವು. ಕೊನೆಗೆ ಉಷ್ಣತೆಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು, ಮಾಪನ ದೋಷಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಕಾರಣಗಳೇ ಆ ಬಲಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಕಂಡುಬಂದಿತು.

2021ರ ವೇಳೆಗೆ ಎಮ್‌ಡ್ರೈವ್ ಕುರಿತು ಇದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಬಹುತೇಕ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಕಥೆ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಪಾಠವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಯಿತು:

ಅಸಾಧಾರಣ ದಾವೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಉಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳ ಮೌಲ್ಯ ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೊಸ ಎಂಜಿನ್‌ನೋ, ಹೊಸ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರವೋ?

ಈಗ ಅದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ದಾವೆ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ.

ನಾಸಾದ ಕೆನಡಿ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದ ಸ್ಥಿರವಿದ್ಯುತ್ ತಜ್ಞ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಬುಹ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಅವರ ತಂಡ, ಕೆಲವು ವಿಶೇಷ ವಿದ್ಯುತ್ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ವಿನ್ಯಾಸಗಳು ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸದೆಯೇ ಬಲವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇದು ಕೇವಲ ಉತ್ತಮ ಎಂಜಿನ್ ಕುರಿತ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಇದು ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ.

ಇಂದಿನ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರವು ನಾಲ್ಕು ಮೂಲಭೂತ ಪರಸ್ಪರ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ—ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆ, ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ಬಲ, ಬಲವಾದ ಅಣುಬಲ ಹಾಗೂ ದುರ್ಬಲ ಅಣುಬಲ.

ಒಂದು ಹೊಸ ಮೂಲಭೂತ ಬಲ ಅಥವಾ ಇದುವರೆಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವ ಭೌತಿಕ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ದಾವೆಯಲ್ಲ.

ಅಂತಹ ಪರಿಣಾಮವು ನಿಜವೆಂದು ಸಾಬೀತಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಎಂಜಿನ್‌ಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಆಧುನಿಕ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು.

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಐದನೇ ಮೂಲಭೂತ ಬಲವೊಂದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸುವುದು ಆಧುನಿಕ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಹೇಳುವ ಕಥೆ

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಿಡಿಯೊಗಳು, ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ಅಥವಾ ಪೇಟೆಂಟ್‌ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಸಂಖ್ಯೆಗಳು.

ಎಷ್ಟು ಬಲ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಯಿತು? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟು ವಿದ್ಯುತ್ ಬಳಸಲಾಯಿತು? ಮಾಪನದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಎಷ್ಟು? ಬೇರೆ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅದೇ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಲಾಗಿದೆಯೇ?

ಒಂದು ಬಲ ದಾಖಲಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಬಲ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ್ದೆಂಬುದು ಅದರ ಗಾತ್ರ, ಬಳಸಿದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಾಪನದ ನಿಖರತೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ಮಿಲಿನ್ಯೂಟನ್‌ಗಳಷ್ಟು ಬಲ ದಾಖಲಾಗಿರುವುದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ವಿಚಾರವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಪ್ರಯೋಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ವಿದ್ಯುತ್ ಪ್ರಮಾಣ ಹಾಗೂ ಮಾಪನದ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ.

ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣತೆ, ಕಂಪನ, ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ, ಸ್ಥಿರವಿದ್ಯುತ್ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಅಥವಾ ಸಾಧನಗಳ ದೋಷಗಳಿಂದಲೂ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನಿಜವಾದ ಭೌತಿಕ ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಕೇವಲ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ದೋಷ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು.

ಇತಿಹಾಸವು ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಿದೆ: ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಶಾದಾಯಕ ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿವೆ.

ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ಯಾರದು?

ಎಕ್ಸೋಡಸ್ ಪ್ರೊಪಲ್ಶನ್ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಶ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಮರುಪರೀಕ್ಷೆ.

ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅದರ ಸಂಶೋಧಕರು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿರುವುದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಅದೇ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೇರೆ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳು, ಬೇರೆ ಸಾಧನಗಳು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಸಂಶೋಧಕರು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದರ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಪದೇಪದೇ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಅದರ ಸಂಶೋಧಕರು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿರುವುದು ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದನ್ನೇ ಅನೇಕ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳು ಪುನರುತ್ಪಾದಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಘೋಷಣೆಗಳಿಂದ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಪುನರಾವರ್ತಿತ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಈ ದಾವೆಯು ಆ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿಲ್ಲ. ಅದು ದಾವೆ ತಪ್ಪು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಸರಿ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರರ್ಥ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ.

ಸಾಧ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸಾಬೀತಿನ ನಡುವಿನ ಪಯಣ

ಇಂತಹ ಅಸಾಧಾರಣ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದಾವೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎರಡು ತುದಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಂಬುವುದು ಅಥವಾ ತಳ್ಳಿಹಾಕುವುದು.

ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ಎರಡರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಈ ದಾವೆ ನಿಜವಾಗಿರಬಹುದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಯಾನದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಅಥವಾ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುವ ಮತ್ತೊಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿರಬಹುದು.

ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ರೀತಿಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ.

ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡುವುದು ಸುದ್ದಿಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳು ಅಲ್ಲ. ಹೂಡಿಕೆದಾರರ ಉತ್ಸಾಹವೂ ಅಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಚರ್ಚೆಗಳೂ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಸಾಕ್ಷ್ಯ.

ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಸಾಧ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸಾಬೀತಿನ ನಡುವಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ನಾಳೆಯ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಆವಿಷ್ಕಾರವಾಗಬಹುದೇ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಬಹುದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಲ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷ್ಯವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಬಹುಶಃ ವಿಜ್ಞಾನದ ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಅಲ್ಲಿಯೇ.

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಕನಸು ಮಾನವನಿಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಕನಸನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಾಸ್ತವವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಗಳೇ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷಕರಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ.

ಪ್ರೊ. ಸತೀಶ್. ಎಲ್.ಎ

ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು

lasgayit@gmail.com