ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಮುಂದೆ ಮುಶ್ಕರ ಹೂಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ ನಕ್ಷತ್ರಿಕ. "ನಿಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಇಂದಿಗೆ 48 ದಿನಗಳಾದವು. ಎಲ್ಲಿ ಹಣ? ಇನ್ನು ಸೂರ್ಯ ಮುಗಿಯುವದರ ವರಗೆ ನೀವು ಯಾಗ ಧನ ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಬರಿಗೈನಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಸುಳ್ಳುಗಾರರಾಗುತ್ತೇರೆ?. 

"ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಅರಿವಾಗದೆ ಪೆಕರು-ಪೆಕರಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ, " ಅಯ್ಯೋ ಶಿವನೇ! ಅಷ್ಟು ಕಾಲವಾಯಿತೆ? ನೆನ್ನೆ-ಮೊನ್ನೆ ಬಂದಹಾಗಿದೆ ಕಾಶೀಗೆ! " ಸೊಂಟಪಟ್ಟಿ ಬಿಚ್ಚಿ  ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿದ ನಕ್ಷತ್ರಿಕ, " ಸ್ವಾಮಿ ರಾಜರೇ, ಅಯೋಧ್ಯೆಯಿಂದ ಕಾಶಿಗೆ ತಾವು ಬಂದು ತಿಂಗಳ ಮೇಲಾಯಿತು. ಏನು ಮಾಡ್ತಾಯಿದೀರಿ ನೀವು? ’ಈ ಹೊತ್ತು ಕಾಲ ಭೈರವನ್ನ ನೋಡೋಣ’, ’ಈ ಹೊತ್ತು ಮಣಿಕರ್ಣಿಕೆಗೆ ಹೋಗೋಣ’, ’ಈ ಹೊತ್ತು ಗಂಗಾ ಸ್ನಾನ ಆಗಲಿ’, ’ಅರೆ ?! ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನ ನೋಡಿ ವಾರ ಆಯಿತಲ್ಲ!’, ’ಈ ಹೊತ್ತು ಕಾಶಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ. ಅದೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಂಗಣ, ಅದೆಷ್ಟು ವಿಶಾಲ ರಂಗಸ್ಥಳ, ಅದೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಭೋಜಶಾಲೆ, ಅದು ಹಾಗೆ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಜನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಆ ವಿಶಾಲ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಳ್ಳೋದಿಕ್ಕ ಜಾಗ ಇದೆ!’, ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ತೀರ್ಥ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಇದ್ದರಿ. ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ’ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ? ಹೇಗೆ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡೋಣ?’ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದರಾ? ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಊಟ, ಛತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ. ಮುಗಿಯಿತು. ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಸಾಲ ತೀರ್ಸೋ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದಿರಾ? ನತ್ತಿನ ಸತ್ಯ ಎದುರಾದಾಗ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂಕ. ಕಾಲು ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು; ಮುಖದಲ್ಲಿ ರಕ್ತವೇ ಇಲ್ಲ; ಮಾತು ಹೊರಡುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ; ಆಘಾತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತ.