ಬರಹ: ಡಾ. ಪ್ರವೀಣ್

ನಾವು ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಒಂದು ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ:

ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?

1947ರ ಆಗಸ್ಟ್ 15ರಂದು ಭಾರತ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಯಿತು. ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಿನ. ಸುಮಾರು ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಿ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾದ ದಿನ.

ಆದರೆ ಭಾರತದ ಕಥೆ 1947ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಭಾರತ ಒಂದು ದೇಶವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಈ ಭೂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕತೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜ್ಞಾನಪರಂಪರೆ, ಭಾಷೆಗಳು, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ಕಲೆ, ವಿಜ್ಞಾನ, ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ರಾಜವಂಶಗಳು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದವು.

ಹೀಗಾಗಿ, ಬಹುಶಃ ನಾವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನವನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ.

ನಾವು ಕೇವಲ 79 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ

1947ರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಕೇವಲ ಭಾರತವನ್ನು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲಿಲ್ಲ; ಭಾರತವನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ವಸಾಹತು ಪ್ರದೇಶವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು.

ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಹೊರಹರಿವು, ವ್ಯಾಪಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬದಲಾವಣೆ, ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪುನರ್‌ರಚನೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಆಳವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದವು.

ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ರಾಜಕೀಯ ಹೋರಾಟ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣಾ ಚಳವಳಿಗಳು, ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರತಿರೋಧ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರ ತ್ಯಾಗಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸವಾಲು ಎದುರಾಯಿತು.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಇಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆತದ್ದಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಈ ಕಥೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮವಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆ ಅನೇಕ ಆಕ್ರಮಣಗಳು, ಯುದ್ಧಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಆಳ್ವಿಕೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿಯೂ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂದರೂ, ಈ ಭೂಭಾಗದ ನಾಗರಿಕತೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.

ಇದೇ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ.

ಮೊಘಲರು ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗಿಂತಲೂ ಹಿಂದಿನ ಭಾರತ

ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಬೇಕು.

ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಭಾರತವು ಇಂದಿನ ರೀತಿಯ ಒಂದೇ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಉಪಖಂಡದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು, ರಾಜ್ಯಗಳು, ಗಣರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ರಾಜವಂಶಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರಾಷ್ಟ್ರ-ರಾಜ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಏಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆ ನಾಗರಿಕತೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ವೇದಕಾಲೀನ ಮತ್ತು ನಂತರದ ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆಗಳವರೆಗೆ; ಮೌರ್ಯರು, ಗುಪ್ತರು, ಚೋಳರು, ಪಲ್ಲವರು, ಚಾಲುಕ್ಯರು, ರಾಷ್ಟ್ರಕೂಟರು, ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳವರೆಗೆ—ಭಾರತೀಯ ಉಪಖಂಡವು ಅಸಾಧಾರಣವಾದ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಗಣಿತ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಲೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಸಾಧನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ.

ಆದರೆ ಇದರ ಅರ್ಥ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು ಎಂದಲ್ಲ. ಯುದ್ಧಗಳಿದ್ದವು. ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿದ್ದವು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಗಳಿದ್ದವು. ರಾಜಕೀಯ ವೈಫಲ್ಯಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ವೈಭವಯುತ ಇತಿಹಾಸ ಎಂದರೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಇತಿಹಾಸ ಎಂದಲ್ಲ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ.

ನಮ್ಮ ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿಸುವುದೂ ಬೇಡ; ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದೂ ಬೇಡ. ಅದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕು.

80 ವರ್ಷಗಳ ಕಥೆಯಲ್ಲ — ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಥೆ

"8,000 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ" ಎನ್ನುವುದು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ರಾಜಕೀಯ ಭಾರತ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರಬಾರದು.

ಅದು ಭಾರತದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಕಥೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾಚೀನವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಮಾತು.

1947ಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಈ ಭೂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಮಾಜಗಳು, ಕೃಷಿ, ನಗರಗಳು, ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾರ್ಗಗಳು, ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಪರಂಪರೆಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಭಾರತೀಯ ಗಣಿತಜ್ಞರು ಗಣಿತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವು ಚೇತನ, ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಅರ್ಥದಂತಹ ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಿದೆ.

ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಆಕಾಶಕಾಯಗಳ ಚಲನೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು.

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಂಪರೆಗಳು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದವು.

ತಕ್ಷಶಿಲೆ ಮತ್ತು ನಾಳಂದೆಯಂತಹ ಜ್ಞಾನಕೇಂದ್ರಗಳು ದೂರದ ದೇಶಗಳ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ್ದವು.

ಭಾರತೀಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದಾದ್ಯಂತ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳು, ಧರ್ಮಗಳು, ಕಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಉಪಖಂಡದ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಹರಡಿದವು.

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲ.

ಇವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳು.

ನಾವು ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು

ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ ಎರಡು ಆಯಾಮಗಳಿರಬಹುದು.

ಮೊದಲನೆಯದು — ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದವರನ್ನು ನಾವು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದ ಚಳವಳಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಎರಡನೆಯದು — ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ನಿರಂತರತೆಯ ಆಚರಣೆ.

ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ.

ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ.

ನಮ್ಮ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ.

ನಮ್ಮ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ.

ನಮ್ಮ ದೇವಾಲಯಗಳು, ಮಠಗಳು, ಮಸೀದಿಗಳು, ಚರ್ಚುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ.

ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ.

ನಮ್ಮ ಸಮುದ್ರಯಾನ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ—

ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೊಂದಿಕೊಂಡು, ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ.

ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ದ್ವೇಷದ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇದೆ.

ಆಕ್ರಮಣಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಇಂದಿನ ಜನರ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಬೆಳೆಸುವ ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು.

ಇತಿಹಾಸ ಭೂತಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು.

ಇಂದಿನ ಭಾರತೀಯರು—ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ, ಭಾಷೆ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿರಲಿ—ಇಂದಿನ ಭಾರತದ ಭಾಗ.

ನಾವು ಇತಿಹಾಸದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಇಂದಿನ ಜನರ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಬಳಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಆದರೆ ಅದರ ಬಂಧಿಯಾಗಬಾರದು.

ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯ.

ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪ್ರತೀಕಾರವಲ್ಲ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದರೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ

ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ.

ಅನೇಕ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಭಾರತೀಯರು ತಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡಲು ಕಲಿತಿದ್ದಾರೆ.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ನಮಗಿದೆ.

ಇದರರ್ಥ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಲ್ಲ.

ಇದರರ್ಥ ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಗುರುತಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ತೊರೆಯುವುದು.

ನಾವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೊಂದಬೇಕು:

ಹೌದು, ಭಾರತದ ಭೂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಸಾಧನೆಗಳಿವೆ.

ಹೌದು, ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ವೈಫಲ್ಯಗಳೂ ಇವೆ.

ಹೌದು, ಆಕ್ರಮಣಗಳು ಮತ್ತು ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಶೋಷಣೆ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದ ಭಾಗ.

ಮತ್ತು ಹೌದು, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿಯೂ ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.

ಈ ನಾಲ್ಕೂ ಸಂಗತಿಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು.

ಬಲಿಪಶು ಮನೋಭಾವದಿಂದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದತ್ತ

ಭಾರತ ತನ್ನನ್ನು ಕೇವಲ ಇತರರು ಆಳಿದ ಶತಮಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ—ಆದರೆ ಅದು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಮಾತ್ರ.

ಮೊಘಲ್ ಕಾಲವೂ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ—ಆದರೆ ಅದೂ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಮಾತ್ರ.

ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ರಾಜವಂಶಕ್ಕಿಂತ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕಿಂತ, ಧರ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಅಥವಾ ವಿದೇಶಿ ಆಳ್ವಿಕೆಗಿಂತ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು.

ನಿಜವಾದ ಕಥೆ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯದ್ದು.

ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ನಾಗರಿಕತೆ.

ಹೊಸ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನದೇ ಆದ ರೂಪ ನೀಡಿದ ನಾಗರಿಕತೆ.

ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಾಗರಿಕತೆ.

ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪುನರ್‌ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ನಾಗರಿಕತೆ.

ಇದೇ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು.

ಕೇವಲ:

"ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಲಾಯಿತು."

ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ—

"ನಾವು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿದುಕೊಂಡು, ಬದಲಾಗುತ್ತಾ, ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಬಂದೆವು."

ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಕೇವಲ:

"ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಿದರು."

ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ—

"ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಂದಿದ್ದ ನಾಗರಿಕತೆಯೊಂದು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದಿತು."

ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಮತ್ತು ಕೇವಲ:

"1947ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಯಿತು."

ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ—

"1947ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಗರಿಕತೆ ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ತನ್ನ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿತು."

ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ

ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನದಂದು, ನಮಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸೋಣ.

ಆದರೆ ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪೀಳಿಗೆಗಳನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.

ರೈತರು.

ವಿದ್ವಾಂಸರು.

ಕವಿಗಳು.

ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು.

ಕಲಾವಿದರು.

ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು.

ಸೈನಿಕರು.

ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು.

ಶಿಲ್ಪಿಗಳು.

ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಕಾಣಿಸದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು.

ನಾವು 79 ವರ್ಷಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತವನ್ನು ಆಚರಿಸೋಣ.

ಆದರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನೂ ಆಚರಿಸೋಣ.

ಒಂದು ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದ ಕಥೆ.

ಇನ್ನೊಂದು—ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಏಳುಬೀಳುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅಳಿದುಹೋಗದೆ ಉಳಿದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಕಥೆ.

ಬಹುಶಃ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನದ ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಂದೇಶ ಹೀಗಿರಬಹುದು:

ಭಾರತ ಹಳೆಯದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಅದನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಇತಿಹಾಸ ಎಷ್ಟೇ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರೂ, ಭಾರತ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿ, ಬದಲಾಗುತ್ತಾ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇವೆ.

ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ 79 ವರ್ಷಗಳು.

ನಮ್ಮ ಗಣರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ 76 ವರ್ಷಗಳು.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಪಯಣವನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಬೇಕು.

ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಅದರಿಂದ ಕಲಿಯೋಣ.

ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸೋಣ.

ದ್ವೇಷವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸೋಣ.

ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸೋಣ.

ಮತ್ತು ಆ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಭವಿಷ್ಯದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯೋಣ.

ನಾವು ಕೇವಲ ಭಾರತ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಭಾರತ ಎಷ್ಟು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ, ಬದಲಾಗಿದೆ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಜೈ ಹಿಂದ್!

ವಂದೇ ಮಾತರಂ!