ರಂಗಾಯಣ ರಘು: ಭಯ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 25ರಂದು ಇಡೀ ತಂಡ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಹಣವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಈ ಹುಡುಗರು ಮದುವೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿ, ಬಸ್ ಮತ್ತು ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದರು. ಆಟೋರಿಕ್ಷಾಗಳಿಗೆ ಪೋಸ್ಟರ್‌ಗಳನ್ನು ಅಂಟಿಸಿದರು.

ಆ ಚಾಲಕರಿಗೆ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಋಣಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಶುಕ್ರವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10.30ಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 1.30ಕ್ಕೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌನ. ಆದರೆ ಸಂಜೆ 6.30ರ ಪ್ರದರ್ಶನದ ವೇಳೆಗೆ ಬಾಯಿಮಾತಿನ ಪ್ರಚಾರ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 60 ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡಿದ್ದ ಚಿತ್ರ ಭಾನುವಾರದ ವೇಳೆಗೆ 450 ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಏರಿತು. ದಾರಿ ತೆರವುಗೊಳಿಸಲು ಜೆಸಿಬಿಯಂತೆ ಜಯಣ್ಣ ಕಂಬೈನ್ಸ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ವಿತರಕ ಜಯಣ್ಣ ಅವರು, “ಅಕ್ಟೋಬರ್ 4ರವರೆಗೆ ಭಾನುವಾರದವರೆಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಹೌಸ್‌ಫುಲ್. ನಿಮಗೇ ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಮನೋಜ್ ಕುಮಾರ್: ‘ಅಕ್ಷಿ’ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ನಂತರವೂ ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಕಲಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕನನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೆ ಹಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜನರಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಸಹಲೇಖಕ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಮಾಪಕ ದೇವೇಂದ್ರ ತಮ್ಮ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲರೂ ರಕ್ತಪಾತ, ಮಚ್ಚು-ಕತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಕತ್ತಲೆಯ ದೃಶ್ಯ ವಿನ್ಯಾಸದತ್ತ ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾವು ಸ್ವಚ್ಛವಾದ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕುಟುಂಬದ ಭಾವನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಈ ಆಟವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡೆವು. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹನಿ ರಕ್ತವಾಗಲಿ, ಅತಿರಂಜಿತ ಹಿಂಸೆಯಾಗಲಿ ಇರಬಾರದು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು.

ಮನೋಜ್ ಕುಮಾರ್: ಕುತೂಹಲದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಕರಡು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ವಸಂತ ಪಾತ್ರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆದ ನಂತರ ಏನೋ ಕೊರತೆಯಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನೆಗೆ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಥೆಯು ಕೇವಲ ತಂದೆ-ಮಗನ ಒಣ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ವಸಂತ ಪಾತ್ರ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು.

ರಾಮಿಕಾ ಶಿವು: ನಾನು ವಸಂತಳನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀವನಚಕ್ರದಂತೆ ನೋಡಿದೆ. ಪಂಚೆ-ಶರ್ಟ್ ಧರಿಸಿ ತುಂಟತನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಆಕೆ, ಹದಿಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕಾರದ ಹಂತ ತಲುಪಿ, ನಂತರ ಇತರರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಮಹಿಳೆಗೆ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಬಾಂಧವ್ಯ ಬಹಳ ಆಳವಾದದ್ದು. ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದರೆ, ಅವರ ನೆಮ್ಮದಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನೇ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಲು ಆಕೆ ಸಿದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನನ್ನನ್ನು ‘ವಸಂತ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಗೌರವ ಗಳಿಸಿರುವುದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೀರಾಮ್: ರಘು ಸರ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಟರು ತಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಪದೇಪದೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯಂತೆ ಸೆಟ್‌ಗೆ ಬರಬೇಕು. ಅವರು ನಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನೇ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನಾಗಣ್ಣ ಪಾತ್ರ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಕಲ್ಲಿನ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಯಾವುದೇ ನಾಟಕೀಯ ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮೌನವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಾಯಕತ್ವ ಎಂದರೆ ಜೋರಾದ ಪಂಚ್‌ಲೈನ್‌ಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದಲ್ಲ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ, ಕ್ಷಮಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಥೆಯ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರಿಂದ ಕಲಿಯುತ್ತೀರಿ.

ತಪಸ್ವಿನಿ ಪೂಣಚ್ಚ: ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಠಿಣ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಸಂಜೆ 6.30ರ ಸಮಯ, ಬೆಳಕು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಕೃತಕ ಮಳೆಗಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ನೀರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸ್ಥಳೀಯ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ತಮ್ಮ ಕೊಳವೆಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಪಂಪ್ ಮಾಡಿ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನೋಜ್ ಸರ್ ತಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಲು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ನಾನು ಮತ್ತು ಶ್ರೀರಾಮ್ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡೆವು. “ನಾಳೆ ತಾಳಿ ಸರ ಒತ್ತೆ ಇಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿಟ್ಟುಕೋ. ಇಂದಿನ ಬಜೆಟ್ ಮುಗಿದಿದೆ. ಈಗಲೇ ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸದಿದ್ದರೆ ಶೂಟಿಂಗ್ ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಅವರು ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿತು.

ಸರ್ ನನಗೆ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯಬಾರದು, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ತುಂಬಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆ ಒಂದೇ ಟೇಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಳೆ, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೋನಗಳು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡವು. ಅವರು ‘ಕಟ್’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ “ತಾಳಿ ಸರವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೋ, ಒಂದೇ ಟೇಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಅಳಲು ಬಂತು.

ರಂಗಾಯಣ ರಘು: ಸಿನಿಮಾದ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ದಪ್ಪ ಮಾರ್ಕರ್‌ನಿಂದ ಅಂಡರ್‌ಲೈನ್ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಸಿನಿಮಾ ಸಾಯುತ್ತದೆ. ಪಾತ್ರಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬಿಡಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ ಲಂಡನ್‌ಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವುದು ಅಥವಾ ನಗರದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಹುಡುಕುವುದು ಎಂದೇ ಏಕೆ ಆಗಬೇಕು? ಗ್ರಾಮೀಣ ಮನೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ಸ್ಥಳೀಯ ತಾಲೂಕು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲೂ ಗೌರವ ಗಳಿಸುವ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮಹಿಳೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನಿಜವಾದ ಘನತೆಯನ್ನು ತರುತ್ತಾಳೆ. ಮಂಡ್ಯ ಅಥವಾ ಸಕಲೇಶಪುರದ ವಾಸ್ತವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ. 30 ಎಕರೆ ಕಾಫಿ ತೋಟ ಹೊಂದಿರುವ ಪುರುಷರು ಕೇವಲ ತಾವು ರೈತರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮದುವೆಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಗದೆ ಪರದಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದೆ.

ರಂಗಾಯಣ ರಘು: ಹಾಲಿವುಡ್ ತನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಬಾಲಿವುಡ್ ತನ್ನದೇ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ನಾವು ಅವರು ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಏಕೆ ಬೆನ್ನಟ್ಟಬೇಕು? ನಮ್ಮದೇ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ. ನಮ್ಮ ನೆಲ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ. ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಅದಕ್ಕೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.