ಕಾಡೊಂದರಲ್ಲಿ ನವಿಲು ತನ್ನ ಅಂದ ಚೆಂದದ ಬಗ್ಗೆ ಗರ್ವಪಡುತ್ತ ಇತರ ಪಕ್ಷಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತ ಅವುಗಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ನಾಗರಹಾವೊಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು. ನವಿಲನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ- 'ನವಿಲಕ್ಕ.. ನವಿಲಕ್ಕ... ಚೆನ್ನಾಗಿರುವೆಯಾ?' ಎಂದು ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿತು. ನಾಗರಹಾವಿನ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿದರೂ ಕೇಳದಂತೆ, ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ದುರಹಂಕಾರದಿಂದ 'ಓಹೋ..! ನಾಗಣ್ಣ, ನಂಗೆ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆಲ್ಲಿ ಕ್ಷಾಮ! ಈ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಣಿಯಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವೆ. ನಂಗೆ ಯಾರು ಸಾಟಿ? ನನ್ನ ಅಂದಕ್ಕೆ ಸಮರಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಭಯವೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಸಹಾಯವೂ ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ...' ಎಂದು ನುಡಿಯಿತು.
ನವಿಲಿನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಾಗರಹಾವಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಗು ಬಂತು. 'ಕಷ್ಟದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರಿರಬೇಕು. ಅಪಾಯ ಹೇಳಿಕೇಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ...' ಎನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಬೇಡನೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನವಿಲಿಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಬಾಣ ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ... ಇದನ್ನು ಕಂಡು ನಾಗರಹಾವು ಬುಸ್ಗುಡುತ್ತಾ ವೇಗವಾಗಿ ಬೇಟೆಗಾರನನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಹೋಯಿತು. ಬೇಟೆಗಾರ ನಾಗರಹಾವನ್ನು ಕಂಡು ಹೆದರಿ ಬಿಲ್ಲು-ಬಾಣಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಎಸೆದು ಓಡಿಹೋದ. ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನವಿಲು ನಾಗರಹಾವಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಅಂದಿನಿಂದ ಅದರ ಜತೆ ಗೆಳೆತನ ಬೆಳೆಸಿತು.

- ಅಮರಯ್ಯ ಶಂಕರಯ್ಯ ಪತ್ರಿಮಠ