ಬ್ರಹ್ಮ ಮಾನಸ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ಪುಲಸ್ತ್ಯ. ಆತನಿಗೊಮ್ಮೆ ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ತಪ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ. ಗೆಳೆಯ ತೃಣಬಿಂದು ಮಹರ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ; ಯಾವುದಾದರೂ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಶಾಂತ ತಾಣಕ್ಕೆ. "ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಏಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ? ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಮದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಪರ್ಣಕುಟಿಯಿದೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿಡಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಅದು ಖಾಲಿ. ಮಾವು, ಹಲಸು, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಕಿತ್ತೀಳೆ, ಇತ್ಯಾದಿ ಹಣ್ಣು ತುಂಬಿದ ಮರಗಳಿವೆಯಪ್ಪಾ. ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮಂಕರಿ - ಮಂಕರಿ ತೆಂಗು ಹೊತ್ತ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳಿವೆ. ತಿಳಿನೀರಿನ ಒಂದು ಝರಿಯಿದೆ. ನವಿಲುಗಳ ಕೇಕಾರವಾ, ಹಾವು, ಮುಂಗುಸಿಗಳು, ಜಿಂಕೆ, ಕೋತಿ, ಕೋಣಗಳು ಹೀಗೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವೆ ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಶಾಂತ ಮನಸ್ಕರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ವಟು ಒಬ್ಬನ ಹತ್ತಿರ ನಿಮಗೊಂದಷ್ಟು ಆಹಾರ ಕಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಬೇಕು ನಿಮಗೆ?"
