ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇವೆ?
ನೀವು ಕುಳಿತಿರುವ ಕುರ್ಚಿ, ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಎಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಹೇಳುವ ಕಥೆ ಬೇರೆ.
ಅಣುವಿನ ಗಾತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅದರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯಸ್ ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕದು. ಈ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಡಲು ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ: ಅಣುಗಳೊಳಗಿನ ಅಪಾರ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಇಡೀ ಮಾನವಕುಲವು ಒಂದು ಸಕ್ಕರೆ ತುಂಡಿನಷ್ಟು ಪರಿಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇರಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು ಏನು?
ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬೆರಳುಗಳು ಮತ್ತು ನಾವು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ವಸ್ತುವಿನ ನಡುವೆ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು “ಸ್ಪರ್ಶ” ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು, ಈ ಕಾಣದ ಶಕ್ತಿಗಳ ಅನುಭವವೇ ಹೊರತು ನೇರ ಸಂಪರ್ಕವಲ್ಲ.
ಕಾಣದಿರುವ ಈ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪ, ರಚನೆ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿದೆ.
ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಮಹಾ ಪಯಣ
ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕರು ಅಂಬರ್ ಎಂಬ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ಉಣ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಉಜ್ಜಿದಾಗ ಅದು ಸಣ್ಣ ಕಣಗಳನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಬರ್ಗೆ “ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್” ಎಂಬ ಪದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ನಂತರ ಇದೇ ಪದ ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಎಂಬ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಮೂಲವಾಯಿತು.
ಮುಂದಿನ ಅನೇಕ ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಈ ನಿಗೂಢ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಹಿಂದಿನ ಶಕ್ತಿ ಮಾನವನಿಗೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು. 18ನೇ ಮತ್ತು 19ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಜಮಿನ್ ಫ್ರಾಂಕ್ಲಿನ್, ಮೈಕೆಲ್ ಫ್ಯಾರಡೇ ಮತ್ತು ಜೇಮ್ಸ್ ಕ್ಲಾರ್ಕ್ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ವೆಲ್ ಅವರ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ವಿದ್ಯುತ್ ಕುರಿತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅರಿವಿಗೆ ದೃಢವಾದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದವು.
ಆದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು:
1897: ಅಣುವಿನ ಗೋಡೆಯು ಒಡೆದ ದಿನ
ಕ್ಯಾಂಬ್ರಿಡ್ಜ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕ್ಯಾವೆಂಡಿಷ್ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ಜೆ. ಜೆ. ಥಾಮ್ಸನ್ ರಹಸ್ಯಮಯ ಕಿರಣಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಚುಂಬಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಈ ಕಿರಣಗಳು ಅಣುವಿಗಿಂತಲೂ ಸಣ್ಣ ಕಣಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿದವು.
ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹೊಸ ಕಣದ ಪತ್ತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದ “ಅಣುವೇ ಪದಾರ್ಥದ ಅಂತಿಮ ಘಟಕ” ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬಿರುಕು ಬಿತ್ತು. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ನ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಅಣುವಿನೊಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಯಿತು.
ಘನವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಜಗತ್ತಿನ ರಹಸ್ಯ
ಅಣುವಿನೊಳಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿಸಣ್ಣ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯಸ್ ಮತ್ತು ಅದರ ಸುತ್ತ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಅಪಾರ ಖಾಲಿ ಜಾಗವಿದೆ.
ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಕುರ್ಚಿ ಏಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ?
ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಣುಗಳೊಳಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ಶಕ್ತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೂಲಭೂತ ನಿಯಮಗಳು. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಅಣುಗಳು ಮತ್ತು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಣುಗಳು ಒಂದರೊಳಗೆ ಒಂದು ನುಗ್ಗದಂತೆ ಇವು ತಡೆಯುತ್ತವೆ. ಆ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನೇ ನಾವು “ಗಟ್ಟಿತನ” ಎಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ.
ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಿದ ಕಣ
ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಕಂಡುಬಂದ ಬಳಿಕ ಅದರ ವರ್ತನೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಿತು. ಕೆಲ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಕಣದಂತೆ ವರ್ತಿಸಿತು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಿತು. ಡಬಲ್ ಸ್ಲಿಟ್ ಪ್ರಯೋಗವು ಈ ವಿಚಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿತು.
ಈ ಕುರಿತು ರಿಚರ್ಡ್ ಫೈನ್ಮನ್ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ: “ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳು ಕಣಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ತಪ್ಪು; ಅಲೆಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪು. ಅವು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ.”
ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ನ ಈ ಸ್ವಭಾವವೇ ಐನ್ಸ್ಟೈನ್ ಮತ್ತು ನೀಲ್ಸ್ ಬೋರ್ ನಡುವಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಚರ್ಚೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅದು ಕೇವಲ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲ; ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯ ಸ್ವಭಾವದ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆಯಾಗಿತ್ತು.
ನಿರ್ದಿಷ್ಟತೆಯ ಅಂತ್ಯ
ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರವು ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ನೀಡಿತು. ಹೈಸೆನ್ಬರ್ಗ್ ಅವರ ಅನಿಶ್ಚಿತತಾ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪ್ರಕಾರ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಎಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಇದು ಉಪಕರಣಗಳ ಮಿತಿಯಲ್ಲ; ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ.
ಇಂದು ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಕಣವಲ್ಲ, ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಅಸ್ತಿತ್ವವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ.
1928ರಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಪಾಲ್ ಡಿರಾಕ್ ರೂಪಿಸಿದ ಸಮೀಕರಣವು ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮತ್ತು ಸಾಪೇಕ್ಷತಾ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಒಂದೇ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿತು. ಇನ್ನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢಪಟ್ಟ ಪ್ರತಿಕಣಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಆ ಸಮೀಕರಣವು ಮೊದಲೇ ಸೂಚಿಸಿತು.
ಕಾಣದ ಕಣದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ನಾಗರಿಕತೆ
ನಾವು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಅನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಮೇಲೆ ಇಡೀ ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕತೆಯೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.
ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ಗಳು, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ಗಳು, ಇಂಟರ್ನೆಟ್, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳು, ಉಪಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಸಂವಹನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಚಲನೆಯ ಫಲ.
ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ನಾಗರಿಕತೆ, ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಮಾನವಕುಲವು ಸಾಧಿಸಿರುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಗತಿಯ ಫಲಿತಾಂಶ.
ಜೀವವೂ ಒಂದು ವಿದ್ಯುತ್ ಕಥೆ
ನರಕೋಶಗಳು ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಕೇತಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಸಸ್ಯಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವಾಗ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳ ವರ್ಗಾವಣೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸಿರು, ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಚಲನೆಯ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಜೀವಕೋಶೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳ ಪಾತ್ರ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ.
ಜೀವನವು ಕೇವಲ ಜೈವರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ವಿದ್ಯುತ್, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಾಹಿತಿಯ ಕಥೆಯೂ ಹೌದು.
ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯದ ಕಥೆ
ಇಂದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನಗೊಂಡ ಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿದಿದೆ.
ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು?
ಕಣವೇ? ಅಲೆಯೇ? ಕ್ಷೇತ್ರದ ಒಂದು ಉದ್ರೇಕವೇ? ಅಥವಾ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಆಳವಾದ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯ ಸುಳಿವೇ?
ಒಂದು ಅಂತಿಮ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಲೇಖನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇವೆ? ವಿಜ್ಞಾನದ ಉತ್ತರ ಸರಳವಲ್ಲ.
ನಾವು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಹಿಂದೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಕಾಣದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ಗಳ ಜಗತ್ತು.
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಈ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಪದಾರ್ಥದ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ, ಜೀವದ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದಂತೆ ಜಗತ್ತು ಚಿಕ್ಕದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ನಾವು ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಸಣ್ಣ ಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದೆ.
ಪ್ರೊ. ಸತೀಶ್. ಎಲ್.ಎ
ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು
lasgayit@gmail.com