ಸಪ್ಪಳವಾಗದಂತೆ ಸುಮ್ಮನೇ
ನೀ ಹೊರಟುಹೋದೆ
ಆದರೆ ಕೇಳಿಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ
ನೀ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಸಿ
ಹೋದವುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾ
ತಾನೇ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಹೇಳು?

ಮೊನ್ನೆ ಮುಂಜಾನೆಯವರೆಗೂ
ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳಾಗಿದ್ದವೆಲ್ಲ
ಇಂದು ಸಂಜೆಯ ತಂಪಿನಲ್ಲಿ
ಕಡುಗಪ್ಪು ನೆನಪುಗಳಾಗಿಹವು
ಅಂದು ನೀನಿತ್ತ ಸಿಹಿಮುತ್ತುಗಳೇ
ಈಗ ಹನಿಗಳಾಗಿ ಕಣ್ಣಂಚು ಸೇರಿಹವು

ತಾನಾಗಿಯೇ ಕುಸಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ
ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೆಡವಬೇಕಾಗಿದೆ
ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯ ಸೌಧವನ್ನು
ಬಿದ್ದ ಒಲವಿನ ಗಾಳಿಪಟವನ್ನು
ಹರಿದ ದಾರದೊಂದಿಗೆ ಹೆಕ್ಕುವಾಗ
ಉಸಿರನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸಿ ಎಸೆದ ನೋವು

ಮೌನದ ಮನೆಹೊಕ್ಕು ಕೂತರೂ
ಸಂಭಾಷಿಸುವ ನಿನ್ನ ದನಿಯು
ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಕತ್ತಲನ್ನು ತಾರದಂತೆ
ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ನೋಟದ ಬೆಳಕು
ಹಸಿಯಾಗಿ ಹಿಪ್ಪೆಯಾದ ಮೈಯ್ಯನ್ನು
ಬಿಸಿಯಾಗಿಸುವ ಸ್ಪರ್ಶದ ಕಂಪು

ಏನು ಮಾಡಲಿ ಇವುಗಳೊಂದಿಗೆ
ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಲು
ಅದು ಯಾವಾಗಿಂದಲೋ ನಿನ್ನ ಕೈದಿ
ಹೃದಯವೂ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ
ಹಳೆಯ ಕಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಹಾಕಿ
ಹೊಸ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿ
ಸುಣ್ಣ ಬಳಿಯದೇ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲೇ?

ಆದರೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶೇಷವಿಲ್ಲವಾದೀತೇ
ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿನ ಶ್ವಾಸಗಳು ನಾಳೆ
ನನ್ನ ನೆರಳಿಗಿಂತಲೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ
ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲಾರವೇ
ನಾನೆಂಬ ಮಾಂಸದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ
ನೀನು ಮಾಸದೇ ಉಳಿಯುವವನಲ್ಲವೇ?

-ಲಹರಿ ಎಂ. ಹೆಗಡೆ

indialaharimh@gmail.com