ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ಹೋದವಳು ನೀನು, ನಿನ್ನ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣೀರಿನ ವಿನಹ ಕೊಡಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನಿಲ್ಲ...

ಪ್ರೀತಿ ಜೀವವೇ...
ಬದುಕಿನ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆ ನೀಡುವ ವಾಗ್ದಾನ ನೀಡಿದವರು, ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರೆವು ಎಂದು ಭಾಷೆ ಕೊಟ್ಟವರು, ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಕೂಡಿಸಿದವರು, ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡವರು ಹೇಳದೆ, ಕೇಳದೆ ಇನ್ನೆಂದೆಂದಿಗೂ ಮರಳಿ ಬಾರದ ಹಾದಿ ತುಳಿಯುತ್ತಾರಲ್ಲ. ಆಗ ಅವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬಿಸಿದವರು ಪಡುವ ಪಾಡು; ತಿನ್ನುವ ನೋವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಧಡಕಿಗಳನ್ನೂ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುವ ಪಣ ತೊಟ್ಟವನ ಬೆನ್ನಿಗಿರಿದು ಬಿರ ಬಿರನೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟವಳು ನೀನು. ನೀನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದ ಮೀನಿನಂತೆ ಇತ್ತ ಬದುಕಲೂ ಆಗದೆ, ಜೀವ ತೊರೆಯಲೂ ಆಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ಖಂಡಿತ ಯಾರಿಗೂ ಬರಬಾರದು ಕಣೇ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ಹೋದವಳು ನೀನು, ನಿನ್ನ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣೀರಿನ ವಿನಹ ಕೊಡಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನಿಲ್ಲ.

ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಿದವಳ
ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡ ಬಯಸಿ
ಉಳಿದೆನಲ್ಲ ನಾನು ಬರಿಯ ನೆನಪಲೆ....

ಆ ದಿನ ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ರಸ್ತೆಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿಕೊಂಡು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯೊಬ್ಬಳ ಕೈಗೆ ಹತ್ತರ ನೋಟೊಂದನ್ನು ಇರಿಸಿ, ಕೆನ್ನೆ ತಟ್ಟಿ ಕಣ್ದುಂಬಿಕೊಂಡ ನಿನ್ನನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅನಾಥ ಹುಡುಗಿಯ ಮೇಲೆ ನೀನು ತೋರಿದ ಅಕ್ಕರೆ ನಿನ್ನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಿಕ್ಕೋದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆತುರದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಭಿಕ್ಷುಕಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಮಗೇಕಿಷ್ಟು ಅಂತಃಕರಣ ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೀನು ಉತ್ತರಿಸಿದ ಪರಿ ಬೆರಗು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. 'ನೋಡಿ ಸರ್, ಹುಟ್ತಾನೇ ಯಾರೂ ಅನಾಥರಾಗಿರೋದಿಲ್ಲ. ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವುಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದಿರುತ್ತವೆ. ನಮಗಾದರೋ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡೋಕೆ, ಅಕ್ಕರೆ ತೋರಿಸೋಕೆ ತಂದೆ- ತಾಯಿಗಳಿರ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗ್ಯಾರಿದಾರೆ ಹೇಳಿ? ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಮುಗ್ಧ ಅನಾಥರನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಕರುಣೆ ಉಕ್ಕುತ್ತೆ. ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸ್ತೇನೆ' ಎಂಬ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಹ್ಯಾಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಆ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಜೋಡಿ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಸಲ ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳು ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿದವು. ಒಮ್ಮೆ ಮಗುವಾಗುವ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವೇದಾಂತಿಯಂತೆ, ದಾರ್ಶನಿಕರಂತೆ ಮಾತಾಡುವ ನೀನೆಂದರೆ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢವಾಗಿ ಒಲವ ತುಂತುರು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಹರ್ಷೋಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಮಿಂದೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮೀರ್ವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೂಡಿನ ಮೇಲೆ ಅದ್ಯಾವ ರಣಹದ್ದಿನ ಕಾಕ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನೀನು ಮೌನದ ಮೊರೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕ ದೂಡುವ ಶಿಕ್ಷೆ ನನಗಿತ್ತೆ.

ನೆನಪು ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿ ದೂರ
ಬುತ್ತಿ ಭಾರವಾಯಿತಲ್ಲ
ಊರ ತಾಯಿ ತಂದು ತೋರೆ
ಪ್ರೀತಿ ಜೀವವ

ಅದೊಂದು ದಿನ ಬೀದಿಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿಯರ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಇದಿರಾದಾಗ, ಮುದುರಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಒಳಾಸೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಗರಿಗೆದರಿದವು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದಾಗ, 'ರೀ ಮಿಸ್ಟರ್,  ನೀವ್ಯಾರೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ಲೀಸ್... ಲೀವ್ ಮೀ ಅಲೋನ್‌' ಎಂಬ ನಿನ್ನ ಅಸಡ್ಡೆಯ ಉತ್ತರ ನನ್ನನ್ನು ತಬ್ಬಿಬ್ಬುಗೊಳಿಸಿತು. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೂ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ನಾನು ಎದೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಯದ ಗಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ನೀರ ಹನಿಗಳ ಕೊಡವಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಖಿಲ್ಲನೆ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹುದೂರದವರೆಗೂ ಮಾರ್ದನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
-ನಿನ್ನವನು

- ನಾಗೇಶ್ ಜೆ. ನಾಯಕ