ಜೆರೆಮಿಯ ತುಂಬ ಉದ್ದದ ಹುಡುಗಿಯೋರ್ವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ  ಅವಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಅವಳ ಮನೆಯ ತನಕ ಅವನು ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಚುಂಬಿಸಲು ಅವನು ಆಸೆಪಡುತ್ತಿದ್ದ.  ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಹೇಗೋ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟ- 'ನಿನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಚುಂಬಿಸಲು ಬಿಡುವೆಯಾ?' ಆಕೆ ಒಪ್ಪಿದಳು. ಆದರೆ ಜೆರೆಮಿಯನಾದರೋ ತುಂಬ ಕುಳ್ಳನಾಗಿದ್ದ. ಆದುದರಿಂದ ಅವನು ಏರಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಲು ಏನಾದರೂ ಸಿಗುವುದೋ ಎಂದು ಅವರು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಯಾರೋ ಕಮ್ಮಾರರು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ ಕುಲುಮೆ ಮತ್ತು ಅಡಿಗಲ್ಲು ಕಾಣಿಸಿತು. ಆ ಅಡಿಗಲ್ಲಿನ ದಪ್ಪ, ಜೆರೆಮಿಯ ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯನ್ನು ಚುಂಬಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಷ್ಟೇ ಎತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ಜೆರೆಮಿಯ ಆ ಅಡಿಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯನ್ನು ಚುಂಬಿಸಿದ. ಇದಾಗಿ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಮೈಲು ನಡೆದ ಮೇಲೆ ಜೆರೆಮಿಯ ಕೇಳಿದ- 'ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಚುಂಬಿಸಲೆ, ಪ್ರಿಯೆ?' 'ಬೇಡ'. ಆ ಹುಡುಗಿ ಹೇಳಿದಳು - 'ಇವತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಸಾಕು.' ಜೆರೆಮಿಯ ಹೇಳಿದ- 'ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಹಾಳಾದ ಅಡಿಗಲ್ಲನ್ನು ನಾನು ಹೊತ್ತು ಬರುವುದನ್ನು ನೀನೇಕೆ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ?'
ನೀತಿ: ಪ್ರೀತಿ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಭಾರವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ! <

- ನಂದಿನಿ ಡಿ. ಕಾಮತ್